سنّت حسنه و گاهى سنّت سيّئه است . امام عليه السلام مىفرمايد شيعيان ما غير از اوامر و نواهى ، سنّت‌هاى ما را هم حفظ مىكنند . به عنوان مثال سنّت ائمّه عليهم السلام اين بوده است كه بدون واسطه شبها به در خانهء نيازمندان رفته و به آنها كمك مىكردند . سنّت ديگر آنها تواضع و ملايمت در مقابل برخوردهاى خشن بود ، يعنى دفع سيّئه به حسنه مىكردند ، پس مطابق فرمايش امام كسانى كه سنّتها را زنده بدارند و تمام اوامر و نواهى را عمل كنند ، آنها شيعه هستند ، در صدر روايت امام عليه السلام مخالفت با جميع اوامر و نواهى را دليل بر عدم تشيّع مىداند ، در حالى كه در ذيل روايت مىفرمايد آنها كه كثيرى از اوامر و نواهى را اطاعت نكنند شيعه نيستند ، آيا اين تناقض بين صدر و ذيل نيست ؟ به نظر ما قليل در اين جا هم ، كثير است ؛ شبيه اين تعبير را هم در قرآن داريم « يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا ؛ و آن را به بهاى كم مىفروشند » « 1 » كه اين تعبير در قرآن در موارد متعدّدى به كار رفته است . آيا منظور آيه اين است كه اگر براى تحريف آيات تورات رشوهء سنگينى بگيرند ، اشكال ندارد ؟ جواب داده شده كه كثير در اين جا هم قليل است ، يعنى اگر دنيا را بدهند تا آيه‌اى را تحريف كنيد كم است و گاهى كم هم زياد است ، يعنى با توجّه به مقامات ائمّهء معصومين عليهم السلام ذرّه‌اى مخالفت هم زياد است و اگر غير از اين باشد صدر و ذيل تناقض دارد پس معناى روايت اين

--> ( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 174 .